De spectaculaire stijging van de Amerikaanse tweejaarsrente na de publicatie van de inflatiecijfers in de Verenigde Staten verklaart ook de forse opmars van de dollar.

Om de forse stijging van de Amerikaanse tweejaarsrente te begrijpen, moeten we even terugkijken naar de opeenvolging van de gebeurtenissen.

Enkele uren vóór de publicatie van de inflatiecijfers verklaarde Fed-gouverneur Christopher Waller dat hij van plan was een renteverhoging met 25 basispunten te steunen tijdens de Fed-vergadering van 8 en 9 december, tenzij de kerninflatie 0,3% of meer zou bedragen. Hij voegde eraan toe: “In dat geval denk ik dat tijdens de vergadering van december een verhoging van de beleidsrente met 50 basispunten moet worden overwogen.”

En toen kwamen enkele uren later de inflatiecijfers. De inflatie steeg in oktober met 0,4%, tegenover 0,6% in september, terwijl de kerninflatie net als een maand eerder met 0,3% toenam. De reactie op de markten liet niet op zich wachten. Zeker omdat Waller er ook op had gewezen dat vasthouden aan een beperktere renteverhoging de geloofwaardigheid van de Fed in haar strijd tegen de inflatie zou kunnen schaden. De inflatie bleef immers te hoog en leek zich bovendien breder door de economie te verspreiden. Waller was bovendien niet de enige die een dergelijke boodschap bracht. Lorie Logan, voorzitter van de Dallas Fed, verklaarde dat de Fed volgens haar de rente nog met minstens 50 basispunten moest verhogen voordat ze de situatie opnieuw zou evalueren. “Het doel moet zijn het monetaire beleid gematigd restrictief te maken om zowel maximale werkgelegenheid als prijsstabiliteit duurzaam te garanderen.”

Ook Jeffrey Schmid, voorzitter van de Kansas City Fed, sloot zich daarbij aan en stelde dat de beleidsrente van de centrale bank nog “vrij soepel” is.

Michelle Bowman, vicevoorzitter voor toezicht bij de Fed, stelde zich voorzichtiger op, maar benadrukte eveneens: “De inflatietrend is niet neerwaarts en ik denk dat dit ons ertoe moet aanzetten na te denken over de noodzaak om de inflatie aan te pakken, en over het tempo en de timing waarmee we dat doen.”

Sinds dinsdag proberen analisten te begrijpen waarom Waller plots zo’n uitgesproken havikachtige toon aanslaat, nadat hij zich dit jaar nog bijzonder inschikkelijk had opgesteld.

Nog op 20 maart verklaarde hij: “Als de arbeidsmarkt zwak blijft, zou ik er opnieuw voor pleiten om de beleidsrente later dit jaar te verlagen.”

De omslag van een pleidooi voor renteverlagingen naar de noodzaak om de rente met 50 basispunten te verhogen, is bijzonder groot. Dat verklaart waarom de reactie van de Amerikaanse tweejaarsrente zo sterk was.

Als gevolg daarvan steeg de kans op een renteverhoging in december tot 80%, terwijl ook het scenario van drie renteverhogingen van telkens 25 basispunten duidelijk aan kracht won.

Dat verklaart eveneens de forse versteviging van de dollar tegenover een korf van valuta’s, een beweging van een omvang die vrij uitzonderlijk is.

De Fed staat niet alleen

Ook andere centrale banken maken zich zorgen over de oplopende inflatie. Dat blijkt onder meer uit de notulen van de jongste vergadering van de Zweedse centrale bank. Uit die notulen blijkt dat gouverneur Erik Thedeen weinig ruimte voor twijfel liet: “Als er geen grote verrassingen optreden die ons ertoe brengen de belangrijkste kenmerken van de vooruitzichten voor de economische activiteit en de inflatie te herzien, verwacht ik dat we de beleidsrente in de komende zes maanden ongeveer zullen verhogen in overeenstemming met onze prognose van september.” Vicegouverneur Per Jansson stelde in de notulen dat een renteverhoging in november een nieuwe verhoging vóór het einde van het jaar niet uitsluit.

Ook de Britse tweejaarsrente ging opnieuw hoger, nadat Clare Lombardelli, vicegouverneur van de Bank of England, had verklaard dat ze niet uitsloot in december voor een renteverhoging te stemmen.

“Ik denk dat dit afhangt van wat we zien op het vlak van het conflict en de energieprijzen, maar ook van wat we in de bredere economische cijfers zien en hoe dat alles samenkomt”, aldus Lombardelli.

In afwachting van nieuwe indicatoren maakt ze zich zorgen over een economie die op een laag toerental draait en waarin werkgevers aarzelen om nieuwe mensen aan te nemen.

“Dat is wat ik een economie op lage snelheid noem. We zien dus een arbeidsmarkt waarin de aanwervingen duidelijk afnemen. Tegelijkertijd zien we eigenlijk niet zoveel ontslagen. We krijgen dus een dynamiek met weinig aanwervingen, maar eveneens weinig ontslagen.”

Waarschuwing

Nu Trump sterk verzwakt is sinds de uitslag van de tussentijdse verkiezingen en tegelijk koste wat het kost handelsakkoorden wil sluiten, iets wat ook duidelijk zichtbaar is in de gesprekken over de oorlog in Oekraïne, probeert China zijn positie te versterken in de aanloop naar de ontmoeting tussen Xi Jinping en Trump.

De Chinese president Xi Jinping verklaarde vanochtend dat het oplossen van de kwestie-Taiwan een “onwrikbare historische missie” van de Chinese Communistische Partij is.

“De stroom van de geschiedenis kan niet worden tegengehouden”, voegde Xi eraan toe. “De volledige hereniging van het vaderland moet worden verwezenlijkt en zal zeker worden verwezenlijkt.”

Xi verklaarde dat China vasthoudt aan “vreedzame hereniging en het beleid van één land, twee systemen” en bereid is de dialoog met Taiwan aan te gaan, terwijl het blijft vasthouden aan het principe van “één China”.